Nobuta wo produce’s Fan fic. SR2 :: Dekiagaru SUNSHINE

.
.
.
.
.


‘.......ฉันไม่เคยรักใครมาก่อน และไม่คิดจะรักใคร....และฉันเองก็คิดว่า ความรักเป็นสิ่งที่ทำให้คนเราควบคุมตัวเองไม่ได้....ฉันถึงได้หลีกเลี่ยงมัน หรือจะพูดตรงๆ ก็คือ ฉันเกลียดความรัก...ขอโทษนะ มาริโกะ..........’

นั่นคือครั้งหนึ่ง ที่ผู้ชายคนหนึ่ง ตัดสินใจทำร้ายความรู้สึกดีๆของคนที่รักเขา....แต่ที่ให้เจ็บเสียตั้งแต่ตอนนั้น ย่อมดีกว่าปล่อยให้เรื้อรังต่อไปไม่ใช่หรือ?

คำสารภาพของชูจิ ที่ทำให้มาริโกะ คนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของเขาต้องร้องไห้

ถ้อยคำเหล่านั้น บ่งบอกชัดเจนว่า เขา เกลียดความรัก และนั่น คือเหตุผลสำคัญ ที่ทำให้ชูจิ เปิดใจรับใครไม่ได้

....แต่ด้วยเหตุผลเพียงเท่านี้ จริงๆ หรือ?

.....
....
....
.....
....


ฤดูร้อนที่ก้าวเข้ามาทำหน้าที่แทนหยาดฝนอย่างเต็มตัว ดวงอาทิตย์เจิดจ้าส่องแสงแผ่กระจายไปทั่ว จนพื้นทะเลสะท้อนประกายวิบวับจนแสบตา ...... แต่นั่น ไม่ใช่สิ่งที่อากิระมองอยู่หรอก...เขาไม่ได้สนใจภาพเหล่านั้นแม้แต่น้อย เพราะสิ่งที่เขากำลังให้ความสนใจ คือชูจิ ที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อโทรมกาย ท่ามกลางแดดร้อนนี่ต่างหาก........

“ร้อนเป็นบ้าเลย นี่ทะเลไม่ใช่หรือ แล้วทำไม ถึงได้ร้อนกว่าที่โตเกียวขนาดนี้นะ??” ชูจิบ่นขณะใช้หลังมือปาดเม็ดเหงื่อที่ผุดอยู่ทั่วหน้าผาก ปลายผมดัดอ่อนเปียกชื้นแนบลู่กับต้นคอ ทำให้เจ้าตัวรู้สึกอึดอัด นี่เป็นครั้งแรก ที่ชูจินึกอยากตัดผมสั้นให้มันรู้แล้วรู้รอดไป.....

“นี่อากิระ ฉันว่าเราสองคน เลิกล้มความตั้งใจที่จะตกปลากันเถอะ นั่งตั้งแต่เช้าจนเที่ยงเอาป่านนี้ ยังไม่มีปลามาติดเบ็ดเลยซักตัว” ปากยื่นๆ บ่นอุบ พลางลุกขึ้นบิดตัวคลายความปวดเมื่อย

“ไม่อดทนเอาซะเลยนะ ชูจิ...ใครกันน๊า ที่เมื่อก่อน พอบอกว่า จะไม่โปรดิวซ์กันแล้ว ก็โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ปากก็บ่นว่า อะไรกัน? นี่มีแต่ฉันเหรอ ที่บ้าไปคนเดียว ฉันอยากให้ โนะบุตะ เป็นคนดัง ฉันอยากโปรดิวซ์ โนะบุตะ” อากิระพูด พลางลุกขึ้นยืนจำลองท่าทางของคนที่พูดประโยคที่เขาว่า

“เฮ่ย ฉันยิ่งร้อนๆ อยู่นะ ยังจะมากวนกันอีก แล้วที่สำคัญ ที่นายพูดมา มันเอามาเปรียบเทียบกับสถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้เลยซักนิด”

“ต่างกันตรงไหนชูจิ...ไหนลอง ว่าาาาาา มาาา ซิ๊...” ชะโงกหน้าซะใกล้ จนชูจิต้องขยับหนีอย่างตกใจ

“ก็คราวนี้ ฉันไม่ได้ขอร้องซักคำว่าอยากจะมา ถ้าไม่ใช่ไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้ มาตะโกนง๊องแง๊งหน้าบ้าน โวยวายจนพ่อฉันต้องไล่ให้ฉันออกมาแบบนี้”.... ในเมื่อคนที่แหกปากเรียกชื่อเขาอยู่ ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลย จนกลับกลายเป็นว่าพ่อของชูจิซะเองที่อายแทน.....

“ตกปลาคนเดียว มันเหงาออกนี่น๊า แล้วก็ วันนี้วันหยุด ต้องหาอะไรสนุกๆ ทำไม่ใช่เหรอ?”

“เห๊อะ แบบนี้สนุกตายล่ะ” ชูจิคว้าเบ็ดที่เขาหย่อนทิ้งไว้ริมเขื่อน ขึ้นมาจัดเก็บให้เรียบร้อย ก่อนถือกล่องใส่เครื่องมือตกปลาเดินลิ่วๆ ไป

“จะไปไหนล๊า ชูจิ” เรียกไป แต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่ฟังเสียงเขาเลย

“ไปหาอะไรเย็นๆ น่ะสิ ร้อนจะแย่อยู่แล้ว” ตะโกนบอก ขณะขึ้นนั่งบนจักรยานเรียบร้อยแล้ว

“งั้นรอกันมั่งซี้ หึ่ย ขัดใจชะมัดเลย” อากิระพองแก้มกลมๆ อย่างไม่พอใจ....น่าเสียดายชะมัด กะว่าถ้าร้อนกว่านี้ ต้องได้เห็นช็อตดีๆ ของชูจิแน่ๆ เลย

ช็อตอะไรน่ะหรือ?....

ก็ช็อตชูจิถอดเสื้อ แล้วโดดลงน้ำแก้ร้อนยังไงเล่า....ที่อุตส่าห์พามาทะเลท่ามกลางแดดเปรี้ยง เพราะงี้แท้ๆ เลยเชียว.............

.....
....
....
.....
....

“ไม่อร่อยเหรอ อากิระ?” ชูจิถามขึ้น ขณะมองหน้าบูดๆ ของคนที่นั่งตรงกันข้ามกัน...

“ป่าว อร่อยดิ่ ของชอบอยู่แล้ว” น้ำแข็งใสถูกตักเข้าปากอิ่มอยู่เรื่อยๆ...ชูจิรู้อยู่แล้วว่าเป็นของชอบ แต่ทำไมถึงดูไม่ค่อยตั้งใจจะกินซะอย่างนั้น

“อยู่ร่มๆ ได้กินของเย็นๆ อย่างนี้ ค่อยดีขึ้นหน่อย” ไม่ไกลจากตรงที่พวกเขาตกปลากันนัก ร้านขายของๆคุณป้าใจดี ที่ปกติจะขายเฉพาะของทานเล่นทั่วไป แต่สำหรับหน้าร้อนนี้ มีเมนูพิเศษ นั่นก็คือน้ำแข็งใสสุดแสนอร่อยนั่นเอง...

“คุณป้าครับ ผมขออีกถ้วยครับ” เสียงชูจิ ทำให้ตากลมโตละสายตาจากถ้วยของตัวเองขึ้นมอง...

“ขอบคุณครับ” ริมฝีปากบางกล่าวกับคุณป้า หลังจากน้ำแข็งใสถ้วยใหม่ ถูกนำมาวางที่โต๊ะ อากิระมองตามชูจิที่ตักน้ำแข็งใสสีแดงสดเข้าปากคำแล้วคำเล่า....ริมฝีปากที่ฉ่ำน้ำหวานของชูจิ แดงจัดอย่างเชิญชวน อากิระมองไปพลางคิดไปว่า ระหว่างสีของน้ำ กับปากของชูจิ อย่างไหนที่แดงจัดกว่ากันนะ?...แล้วความหวานล่ะ อย่างไหนจะหวานกว่ากัน....นึกแล้วก็อยากชิมจริงๆ.....

“ละลายหมดแล้วอากิระ ทำไมไม่กินเล่า” ชูจิพูดขณะถือถ้วยไว้ในมือ เมื่อก้มๆ เงยๆ ตักกินแล้วไม่ทันใจ

“อ่ะ อือ...อืม.....” คนถูกเตือนพยักหน้างึกๆ ก่อนรีบเบนสายตาไปทางอื่น..........ถ้ารู้ว่ามองอยู่ตลอด คงต้องโดนบ่นอีกแน่


.....นับวัน ท่าจะแย่เสียแล้ว อากิระเอ๋ย.....

....พ่อฮะ ชีวิตวัยรุ่นอันแสนสดใสที่ผมค้นหา ท่าจะมาหยุดเอาอยู่แถวๆ คนตรงหน้านี่แน่แล้ว.........

อากิระนึก ขณะตักน้ำแข็งใส ที่ละลายกลายเป็นน้ำเย็นธรรมดาใส่ปากอย่างปลงๆ................



.......ยามเย็น จักรยานสองคันที่มุ่งหน้าไปสู่บ้านของแต่ละคน....บนถนนที่ไม่มีรถสัญจรพลุกพล่าน นอกจากเสียงลมทะเล ก็คงมีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งให้ได้ยินเท่านั้นล่ะมั้ง

อากิระบังคับจักรยานให้ตามอยู่ห่างๆ....ลอบมองแผ่นหลังของชูจิอยู่ตลอด....ตั้งแต่ที่เขาเผลอจูบชูจิไปครั้งนั้น ต่างฝ่าย ต่างไม่มีใครที่คิดจะหยิบยกเรื่องในวันนั้นขึ้นมาพูดกันอีก จริงอยู่ ที่พวกเขาสองคน ยังคงทำตัวเป็นปกติ ไม่แสดงออกอะไรใดๆ ทั้งสิ้น โดยเฉพาะชูจิ...ที่เหมือนกับจะลืมเรื่องราวไปหมดแล้ว....

.....แต่อย่างว่าล่ะ คนเรา เมื่อลองได้สัมผัส ก็ยากที่จะลืม จำได้ว่า เรื่องคราวนั้น อากิระหวังเพียงเพื่อจะแกล้งชูจิเล่น ทั้งตอนที่ชูจิมาที่บ้าน รวมไปถึงตอนที่เขาเผลอตัวจูบไปอย่างไม่รู้ตัว ชูจิเองก็คงคิดว่าเขาทำลงไปโดยไม่คิดอะไร และคงไม่เก็บมาใส่ใจ แต่พอเอาเข้าจริงๆ กลับกลายเป็นอากิระเสียเอง ที่ลืมสัมผัสบางเบานั่นไม่ลง.....


“อ้าว กลับมาแล้วเหรอฮะพ่อ?” ประหลาดใจเมื่อเห็นพ่อกำลังเดินผ่านที่จอดรถหน้าแมนชั่น จังหวะเดียวกับที่ชูจิกลับมาถึงพอดี

“อืม วันนี้งานเสร็จไว แล้วเอ๊า! นี่! เห็นมั้ยว่าพ่อหิ้วอะไรมาด้วย” ...ชูแตงโมลูกโตในถุงหิ้วที่ตึงจนแทบจะขาด

“โหหห สุดยอดเลย” รีบเอาจักรยานไปจอด แล้ววิ่งไปหาพ่อ แย่งแตงโมมาอุ้มไว้เสียเอง

“เจ้านายซื้อแจกพนักงานน่ะ เดี๋ยวอากิระก็อยู่ทานแตงโมด้วยกันสิ” เจ้าบ้านคิริทานิออกปากชวนเพื่อนคนสนิทของลูกชายอย่างเป็นกันเอง

“เอ่อ...แต่ว่า...”

“มาเถอะน่า จะได้เอากลับไปฝากที่บ้านของอากิระด้วย” คนถูกชวนได้แต่พยักหน้า อย่างน้อย ได้เข้าไปนั่งเล่นในห้อง ก็ยังดี...........


อากิระออกมาจากบ้านคิริทานิเกือบค่ำ ทีแรกชูจิว่าจะปั่นจักรยานมาส่ง แต่เป็นเขาเองที่ปฏิเสธ เพราะไม่อย่างนั้น พอถึงบ้านเขา เดี๋ยวคงต้องปั่นกลับมาส่งชูจิอีกแน่ๆ ส่งไปส่งมา ไม่ได้ถึงบ้านกันซักที.......

“Konๆ กลับมาแล้วฮะ อ่ะลุงฮะ นี่แตงโม คุณอาคิริทานิฝากมาให้” อากิระบอกคุณลุงเจ้าของบ้านที่เขาย้ายมาอาศัยอยู่ด้วย ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน เพราะคุณลุงคนนี้ก็คือน้องของคุณลุงที่เขาเคยอยู่ด้วย เมื่อสมัยอยู่ที่โตเกียวนั่นเอง

“โอ้ น่ากินจัง ว่าแต่เราเถอะ เป็นอะไรไป หน้ามุ่ยมาเชียว” อาคิระทำปากยื่น ก่อนขยับริมฝีปากอีก 2-3 ที

“ไม่มีไรหรอกลุง แค่เซ็งๆ นิดหน่อย” นั่งท้าวคางลงที่โต๊ะเตี้ยๆ กลางห้อง

“ลุงฮะ ผมว่าผมกำลังมีความรัก” บอกขณะไถตัวลงนอนราบไปกับพื้นตาตามิ

“อ้าว ก็ดีน่ะสิ ไม่เห็นจะเป็นเรื่องน่าเซ็งตรงไหนเลยนิ่” ได้ยินอย่างนั้นเข้า คนที่อารมณ์แปรปวนเลยถึงกับฉุน

“ลุงน่ะไม่เข้าใจหรอก” ทำหน้างอก่อนหนีเข้าห้องตัวเองไปซะเฉยๆ

“ไอ้เด็กสมัยนี้นี่นา...เฮ้อ สู้สมัยเราก็ไม่ได้” คุณลุงนึกย้อนไปถึงสมัยที่ตัวเองยังหนุ่มแน่น แล้วอดครั้นเนื้อครั้นตัวไม่ได้ อยากกลับไปสมัยก่อนเสียจริง.............

...
...
...
...
...

ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน วันนี้อากาศร้อนกว่าทุกวันจนน่าหงุดหงิด ดูเอาเถอะ เวลาเย็นถึงขนาดนี้ แดดยังเปรี้ยง แถมสีแสบตายิ่งกว่าตอนเที่ยงวันเสียอีก

“มีคนมาขอฉันคบล่ะ อากิระ” ประโยคเด็ดนั่น ทำเอาคนฟังตาโต แทบจะแถจักรยานลงทะเล

“นายว่าอะไรนะ?” ถามอีกทีเพื่อความมั่นใจ ว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด

“ฉันบอกว่า มีคนมาขอคบ”

ได้ฟังอีกที ตัวเลยชายิ่งกว่าเก่า ถ้าภาษาการ์ตูน เขาก็เรียกว่า แข็งเป็นหินไปแล้ว.......

“แล้ว....ชูจิ...ตอบไปว่า ยังไงล่ะ” กลืนน้ำลายฝืดคอ...

“ก็...ปฏิเสธไปน่ะ”

“อ้าวววววววว”......ไม่ใช่เสียดาย แต่กลับโล่งใจต่างหาก

“ฉันไม่พร้อมจะมีใครน่ะ...ที่สำคัญ อาจจะเพราะฉันรักใครไม่เป็น แล้วก็ ไม่คิดจะรักใครด้วย”........อึ้งจนออกแรงปั่นจักรยานแทบไม่ออก....แดดวันนี้ช่างร้อนนัก....แสงแรงจัด จนหน้าจะมืดเอาเสียดื้อๆ..........

“ฉันเกลียดความรัก”


.....คำดียวสั้นๆ แต่อานุภาพของมัน ร้ายแรงอย่างกับโดนค้อนปอนทุบหัวเข้าโครมเบื้อเริ่ม.......

แดดวันนี้...ท่าจะแรงจริงๆ ซะด้วยสิ...อากิระเอ๋ย ไม่ไหวแล้วล่ะ...เฮ้อ............


“เฮ้ยๆๆๆๆๆๆ อากิระ ปั่นดีๆ เฮ้ย ระวัง!”


แต่ถ้าจะช้าเกินไป อากิระแถลงข้างทางไปเรียบร้อยเสียแล้ว...............

...
...
...

“อะไรนะ? เมาแดด?” โคจิเกาหัวแกรกๆ มองพี่ชายของเขา แบกเพื่อนตัวโตกว่า เข้ามาที่วางแหมะที่โซฟา...

“อือ โคจิไปหาผ้าชุบน้ำมาหน่อยไป หมอนี่ท่าจะแย่แล้ว” สภาพของอากิระตอนนี้ ถึงจะไม่ได้บาดเจ็บอะไร แต่ตากลมๆ ที่ตอนนี้ได้แต่หรี่ปรือ บวกกับอาการคอพับคออ่อนเสียขนาดนี้ ชูจิตัดสินใจถูกแล้ว ที่พาอาคิระแวะมาที่บ้านของเขาก่อน.....

“อ่ะนี่ฮะ เอาไรอีกมั้ย?” ยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กที่ชุบน้ำให้

“คงไม่แล้วมั้ง หมอนี่ ถ้าได้เย็นขึ้นมาซักหน่อย ก็คงจะดีขึ้น”..........ชูจิพูดพลางเช็ดหน้าเช็ดตาให้อากิระ โดยมีโคจินั่งมองตาปริบๆอยู่ที่โซฟาอีกด้าน...

“งั้นเดี๋ยวผมไปอ่านหนังสือสอบก่อนแล้วกันนะ” ใจจริง ไม่ได้ขยันอะไรขนาดนั้นหรอก แต่เขารู้สึกว่า บรรยากาศในตอนนี้ ไม่ควรจะมีเขาอยู่ร่วมด้วยยังไงก็ไม่รู้............


....โคจิไปแล้ว บ้านทั้งบ้านเลยเงียบลง หลงเหลือให้ได้ยิน เพียงเสียงกระดิ่งที่แขวนไว้ตรงหน้าต่าง กับเสียงลมหายใจของอากิระ...........

ชูจิเช็ดหน้าให้อากิระแล้ว เหลือแต่เพียงช่วงคอที่ยังไม่ได้แตะต้อง ถ้าจะเช็ดให้ล่ะก็ คงต้องมีปลดมีถอดกันมั่งล่ะ.....
แต่ก่อนอื่น เขาคงต้องไปซักผ้าผืนนี้ซะใหม่ แล้วค่อยมาจัดการกับร่างที่พิงเลื้อยกับโซฟานี่ต่อ...แต่ยังไม่ทันที่ชูจิจะลุกไปไหนเลย กลับถูกแขนแข็งแรง รวบเอวไว้ซะก่อน....

“เฮ้ย อากิระ เป็นอะไรของนายไปอีกล่ะ ปล่อยซี่ ฉันจะได้ไปซักผ้ามาใหม่”.......ชูจิออกแรงดิ้น แต่ดูคนที่มีอาการเมา(แดด)ท่าจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ แถมยังดันให้ล้มลงราบกับโซฟาอีกต่างหาก

“เฮ้ย เมาแดดนะ ไม่ใช่เมาเหล้า ไอ้อากิระบ้าปล่อยซี่~” อยากจะตะโกนด่าซะให้ลั่น แต่เขาหน้าบางเกินกว่า ที่จะให้โคจิเปิดประตูออกมาเจอพี่ชายกับเพื่อนในสภาพแบบนี้ ... โอย แล้วจะทำยังไงต่อไปกันดี??????

“ชู่จิ......ชูจิ คุ๊ง” ริมฝีปากอิ่มเรียกชื่อ อากิระผงกหัวขึ้นมองชูจิ .....สายตาของอากิระ เหมือนกับเมื่อตอนนั้นไม่มีผิด......

....

เขาจะต้องพลาด.......

....พลาดอีกแล้วเหรอ?........


“....ชอบชูจิ.....ฉัน...ชอบ...ชูจิ”.....พูดก่อนทำตาปรือ ยิ้มแผล่ให้ แต่ไม่ได้ทำให้ชูจิ หวาดระแวงอากิระน้อยลงเลย

“อากิระ ชอบ ชูจิ...แต่ชูจิ คงไม่ชอบอากิระหรอกเนอะ”........ฟุบหน้าลงกับอกบางของคนใต้ร่าง...แนบหน้าลงฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรง

“ชอบโนะบุตะ โนะบุตะก็ไม่ชอบฉัน แล้วยังยกฉันให้ชูจิ....พอฉันชอบชูจิ ชูจิก็คงจะเกลียดฉัน แล้วเขาจะยกฉันให้ใครอีกน๊า”

อากิระพูดออกไปเหมือนไม่รู้ตัว ส่วนชูจิเองได้แต่มองตาปริบๆ อึ้งจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน ที่ได้ยินอากิระพูดซะขนาดนั้น.....อย่างนี้เรียกว่าตัดพ้อกันไม่ใช่เหรือไง?..........

“อยากจูบจัง อยากกอดจัง” ไม่พูดเปล่า กลับเลื่อนตัวขึ้นมาเสียด้วย....ไวมากจนชูจิแทบไม่รู้สึกตัวเลยว่า ถูกจูบไปตั้งแต่เมื่อไหร่...........

ดวงตาเรียวเล็ก โตขึ้นอย่างตกใจ.....แต่ไม่ได้รู้สึกอึดอัดกับสิ่งที่เกิดขึ้น....จนไม่รู้ว่า ที่เป็นแบบนี้ เพราะอากิระ ไม่ได้กดริมฝีปากลงแรง หรือเพราะเขา ไม่ได้รังเกียจสัมผัสนั้นกันแน่.......

นานกี่เสี้ยววินาทีกันนะที่อยู่แบบนั้น....ชูจิไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ....เขาเกือบจะตอบรับมากไปกว่านี้แล้ว...หากไม่มีอะไรมาขัดจังหวะความรู้สึกเข้าเสียก่อน.........

“อื้อ!!!” ดิ้นหาทางเอาตัวรอดอย่างไม่คิดชีวิต...หนีฝ่ามือของอากิระ ที่มันเริ่มลุกลามไปใต้เสื้อนักเรียนของเขาแล้ว......


อยากจูบ ก็จะจูบ....
อยากกอด ก็จะกอด...
คนเมาน่ะซื่อสัตย์ ถึงแม้จะแค่เมาแดดก็เถอะ!!!


“อา...อากิระ!” ...............................................



“มีอะไรกันเหรอฮะ? พี่อากิระ เป็นอะไรร้ายแรงเหรอ?” โคจิวิ่งหน้าตาเหรอหราออกมาจากห้อง เห็นพี่ชายตัวเอง นั่งหน้าแดงจัด แถมหอบจนตัวโยนอยู่บนโซฟา โดยมีเพื่อนคนสนิท ลงมานอนกองกับพื้น.....

“อ้าววว ทำไมพี่เค้าลงไปอยู่อย่างนั้นเล่า พยุงเขาขึ้นมาสิฮะ” บอกไป แต่ดูท่าพี่ชายของเขา จะไม่รับรู้อะไรเลย

“เฮ้ พี่อากิระ ยังไม่ตายนะ เหย ไม่รู้สึกตัวเลยเหรอ? พี่ฮะ มาช่วยกันเซ่! อ้าววว พี่ชูจิ เป็นอะไรกันไปหมดเนี่ยะ?” โคจิโวยวายใหญ่ เมื่อเห็นว่า ไม่ใช่แต่อากิระ ที่เมาแดดฤดูร้อนของที่นี่ซะแล้ว..................


.....
.....
.....
....


“เน่....เน่...”.......น้ำเสียงขึ้นจมูก เรียกคนที่เดินออกหน้าเขาไปอย่างไม่สนใจ.........

อากิระรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเมื่อซักครึ่งชั่วโมงก่อน....และต้องตกใจ เมื่อมองเห็นว่า มีร่างของคนที่เขาแอบฝันถึงมาอิงแอบอยู่ข้างๆ บนโซฟาด้วยกัน......กว่าจะรู้เรื่องราว ก็ต้องรอโคจิมาอธิบายให้ฟังอย่างคร่าวๆ แต่อากิระยังไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกว่า กับอีแค่ชูจิ ตื่นมาเจอเขา และพบว่าตัวเองกำลังนั่งพิงไหล่ของเขานี่ จะน่าโกรธกันตรงไหน? ในเมื่อ เขาไม่ได้ทำอะไรเสียหายซักหน่อยไม่ใช่หรือ?

“ชูจิ.......รอกันหน่อยเซ่ อยากไล่ฉันกลับบ้านนักเรอะไง” มองตามคนที่มายืนรอตรงที่จอดรถจักยานล่วงหน้าแล้ว

...คนถูกถาม ไม่ตอบอะไร ได้แต่ยืนกอดอก และใช้เพียงหางตามองมาที่อากิระเท่านั้น

“โทษๆๆๆ ขอโทษที่ทำให้วุ่นวาย ฉันมันอ่อนแอเองแหละ เมาแดด ไม่รู้เรื่องเลย ขอโทษ ขอโทษ” พูดแต่คำขอโทษ โดยที่ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมจะต้องขอโทษกันถึงขนาดนั้นด้วยนะ

“ฉันไปล่ะ พรุ่งนี้ไม่อยากให้มารอใช่มะ นายไปก่อนเลยก็ได้นะ ฉันจะไม่กวน”..พูดอย่างรู้งาน ว่าควรจะต้องทำตัวยังไง...


อากิระ หันจักรยานของเขาออกไปทางรั้วใหญ่หน้าตึก...ขึ้นไปนั่งบนพนักเรียบร้อย ก่อนค่อยๆ ออกแรงให้รถเคลื่อนไปช้าๆ แต่....

“นี่ อากิระ”.........เสียงเรียกทำให้ต้องหยุดลงกระทันหัน

“ฉันเกลียดความรัก”

จะย้ำกันทำไมนะ?....อากิระยู่หน้า...ตกย้ำกันอยู่ได้ ให้ตายเถอะ

“แต่ถึงฉัน จะเกลียด แต่ฉันก็ไม่คิดจะยัดเยียดความรักที่มีคนตั้งใจมอบให้ เอาไปให้คนอื่นหรอกนะ”

เห?

“ไม่ชอบ ก็คือจะไม่แตะต้อง แต่ฉันจะไม่ทิ้งมันไว้ตามทางอย่างที่ฉันเคยทำอีกแล้ว และจะไม่ยกให้ใคร เว้นเสียแต่ว่า เจ้าของจะเบื่อทิ้งมันไว้ กับคนที่ไม่แคร์มันอย่างฉัน แล้วเอาจะมันคืนกลับไป”.....

“บอกว่า ไม่อยากได้ แต่ถ้ายังดันทุรังอยากจะให้ มันก็ช่วยไม่ได้ ก็ต้องทำใจเอาหน่อยแล้วกัน”.........บอกจนพอใจ ก่อนที่เขาจะหันหลังให้กับเพื่อนคนสนิท โดยไม่คิดที่ย้อนกลับไปมอง............

กว่าอากิระจะเข้าใจในความหมายเหล่านั้น คนพูดก็หายกลับขึ้นไปแล้ว......เฮ้อ พูดอะไรอย่างนั้นนะ ชูจิ ทั้งที่คิดว่าจะถอดใจ แต่ดันพูดมาแบบนั้น คงจะถอดใจกันง่ายๆ ไม่ได้ซะแล้ว..................


ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวอากิระคนนี้จะสอนให้เอง... บอกว่าเกลียด แต่ยังไม่เคยได้ชอบ แล้วจะมาทำรู้ดีได้ยังไงเล่า!~

ก็ดูเอาสิ....ขนาดวันนี้....ยังสอนให้รู้จักไปบ้างแล้วเลยไม่ใช่หรือ?...............


....อากิระยิ้มให้กับตัวเองอย่างเจ้าเล่ห์......

.....ก็บอกแล้วว่า คนเมาน่ะซื่อสัตย์ ใจสั่งให้ทำยังไง ก็ว่าตามนั้น เขาน่ะ ไม่เคยขัดอยู่แล้วววววว.........

.........อย่างนี้ต้องลองกันซักตั้ง.....จะเอาให้แตกหักกันไปเลย!!!........


โนะบุตะ พาวเวอร์ ชูนิววววววว !!!!!!!!!!


//////////////////////////////////////////////

(แถมจ้า.....)


“พ่อฮะ เมาแดดนี่ เหมือนเมาเหล้าป่าวฮะ?” เสียงเจื้อยแจ๊วของโคจิถาม ขณะที่กำลังนั่งดูทีวีพักสายตากับเจ้าบ้านคิริทานิ

“เฮ้ย ไม่เหมือนกันหรอก เมาเหล้าก็เมาเหล้า เมาแดดก็เมาแดด อาการไม่เหมือนกันหรอก”

“แล้วมันยังไงอ่ะฮะ”

“เมาแดด มันก็แค่ เบลอๆ มึนๆ ไม่ก็น็อคไปเลย แต่ไม่ขาดสติเหมือนเมาเหล้าหรอก แดด ไม่มีแอลกอล์ฮอล จะไปเมาแอ๋ เดินขาเป๋ได้ยังไงกัน”

“เป๋แบบพ่อป่าวฮะ?”.....โคจิยอกย้อนเข้าให้ ถึงตอนที่เวลาพ่อกลับมาบ้าน ในวันที่พ่อต้องไปทานเลี้ยงกับทางออฟฟิส

“แหม ไอ้ลูกคนนี้นิ่ อัดเลยซะดีมั้ย?” พูดพลางเอาแขนกดบ่าของลูกชายคนเล็ก จนโคจิร้องโวยวายดิ้นไม่เป็นท่า.......


....อืม...เมาแดด ไม่เหมือนเมาเหล้า...พี่เราหน้าแดง ดูมึนๆ ส่วนพี่อากิระ ก็ลงมาน็อคกับพื้น แบบไม่รู้สึกตัว.....อืม เป็นอย่างที่พ่อว่าจริงๆ ด้วย..............



คนเมาน่ะซื่อสัตย์

แต่กับเฉพาะกับคนที่เมาเหล้าเท่านั้นแหละน๊า.......



โนะบุตะ พาวเวอร์ ชูนิววววววว !!!!!!!!!!